Historia szkoły

W 1903 roku została otworzona pierwsza szkoła średnia w Tomaszowie Maz. Była to właśnie nasza szkoła. Składała się z siedmiu klas i nosiła nazwę Szkoły Handlowej Stowarzyszonych Kupców Handlowych. Została założona przez kupców i fabrykantów tomaszowskich Landsbergów, Furstenwald'a, Piesch'a, Halperna, Morsztynkiewicza.

Utworzona została Rada Opiekuńcza Szkoły. Pierwszym prezesem został dr. J. Rode. Budynek ufundowała firma Landsberg. Szkoła do 1905 roku posiadała dotację państwową. Wykładanym językiem był wówczas rosyjski. I dyrektor szkoły - J. Dobrowolski był także Rosjaninem. W 1905 roku w całym kraju wybuchły strajki szkolne. W naszej szkole strajk taki przeprowadził uczeń Lucjan Szuster. Młodzież protestowała przeciwko językowi rosyjskiemu jako językowi wykładanemu. Władze ugięły się pod presją społeczeństwo i wprowadzono do szkół język polski jako główny. Szkoła straciła wtedy dotacje państwowe. Pierwszym polskim dyrektorem został Ludwik Kowalczewski. Po wprowadzeniu języka polskiego jako wykładanego część darczyńców wycofała się ze sprawowania opieki nad naszą szkołą, Przez co zaczęła borykać się z trudnościami finansowymi. Dlatego też w 1912 utworzono klasy żeńskie.

W roku szkolnym 1914/1915 (rok wybuchu I Wojny Światowej) szkoła nie została otworzona, ponieważ było za mało uczniów. Na krótko budynek szkolny przekształcony został na szpital. Szkołę udało się uruchomić się w roku szkolnym 1915/1916. W 1917 przekształcono w ośmioklasowe Gimnazjum Filologiczne. Od 1922 dyrektorem został A. Pawłowski, który tę funkcję pełnił do wybuchu II Wojny Światowej. W 1922 roku została przekształcona na Gimnazjum Humanistyczne Stowarzyszenia Kupców. W 1937 uzyskano koncesję na prowadzenie Liceum Ogólnokształcącego - humanistycznego i matematyczno-fizycznego.

Po wybuchu II Wojny Światowej profesorowie tej szkoły prowadzili tajne nauczanie. W 1940 został aresztowany wraz z rodziną dyrektor Pawłowski. Zginął on w 1942 roku zamordowany w obozie Dachau. Zginął tam także profesor Leon May. Po wyzwoleniu, już 21 lutego 1945 roku dyrektor A.Jargocki powołuje pierwszą Radę Pedagogiczną. W dniu 27 czerwca 1945 roku rozdano pierwsze świadectwa dojrzałości w liczbie 17-tu. W 1972 roku utworzono klasy o profilu sportowym a w 1977 roku szkoła wzbogaciła się o salę gimnastyczną.

Nazwy Szkoły po II Wojnie Światowej:
1945-1948 - I Państwowe Koedukacyjne Gimnazjum i Liceum
1948-1950 - I Państwowe Gimnazjum Koedukacyjne
1950-1972 - I Liceum Ogólnokształcące
od 1972 - I Liceum Ogólnokształcące im. Jarosława Dąbrowskiego.

Historia sportu szkolnego w latach 1950 - 1957 budzi w sposób prosty i naturalny uznanie dla tych, którzy jego piękno i dobro pomnażają w pracy codziennej. W każdej dziedzinie wiedzy i życia wskazać możemy przykłady poważnego dorobku naszych wychowanków - twórców polskiej myśli i nauki, uczonych, podróżników, działaczy społecznych i politycznych. Młodzież współczesna winna rozumieć, że szkoła, która wydała Teresę Gabrysiewicz, Ludwika Landaua, Oskara Langego, Tomasza Opokę, Jakuba Tomanka, Tadeusza Wilczaka, żeby wyliczyć tylko najsławniejsze nazwiska, jest pełnoprawnym i wartościowym uczestnikiem postępowych dokonań w kraju u na świecie. Sport w naszej szkole zawsze odgrywał bardzo ważną rolę. Uczniowie zajmowali wysokie lokaty na różnych zawodach.

Największą rolę odegrał w sporcie profesor Edmund Wojewódzki. Był żarliwym entuzjastą idei sportu wśród młodzieży, poświęcił jej całe życie, a od pierwszych lat swojej pracy pedagogicznej stwarzał odpowiednie warunki dla rozwoju sportu. Zdumiewało wszystkich, że szkoła nie miała sali gimnastycznej, boiska, a tylu wychowała sportowców w lekkiej atletyce, grach zespołowych i innych dyscyplinach. Współcześnie jest niewiele szkół w Polsce, które mogą się szczycić takimi tradycjami sportowymi. W 1952 roku, ówczesny dyrektor liceum, Józef Ceglarz rozpoczyna gromadzenie pierwszych funduszy na budowę sali gimnastycznej. Tę pracę podjęli także następni dyrektorzy, a w 1973 zaczęto budowę. Nasza sala gimnastyczna została oddana do użytku w 1977 roku.

Wszyscy nasi medaliści mają w sercu i pamięci szkołę, która była "krajem lat młodzieńczych", ich działalność sportowa była również wzorem dla innych - pozostała najdroższym wspomnieniem. Choć minione lata są odległą cząstką ich biografii, tekst i fakty przypomną i ożywią min ione lata historii sportu w szkole.

Według książki T. Kawki